In deze Nieuwsbrief
Beste Mooiweer-genieters, Het is soms een beestenboel bij Mooiweer. Al die liedjes over dieren, vogels in het bijzonder. Wat had Frank daarmee? Er is natuurlijk de link met Franciscus van Asissi, naar wie Frank vernoemd is en wiens sterfdatum vanwege zijn goedheid voor dieren ooit tot internationale dierendag is uitgeroepen. Hoe dan ook, Frank was in staat het dierenrijk te observeren vanuit originele en ludieke invalshoeken. ‘Gans’, ‘Aalscholvers’, de pinguin uit ‘Beetje zwijgen’, de reiger uit ‘Valkuil van een man alleen’, de zwarte hond van Erik Jan, het lieveheersbeestje uit ‘Veel te zeggen’ en sinds kort ‘De hazewind en de mus’. Muzikale fabels, ze zijn onze ark van Noach. De dieren reizen met ons mee in de tijd. Per trein, stellen wij voor. Station Dieren lijkt een prima plek om op te stappen. Voor Nanne de hond houden we een plaatsje vrij. In deze voorjaarsuitgave is het het echtpaar Mellema/Berman wat de klok slaat. Je kunt wel spreken van een Herman en Annie Zepjes-editie aangezien nagenoeg de gehele inhoud van deze nieuwsbrief afkomstig is van Kamille en Kamilla uit Kampen. K3, een keigoed koppel. In deze editie de concertverslagen van Deventer en Markelo, en uit het archief eentje die bijna twintig jaar teruggaat in de tijd. Marianne Berman laat haar hart spreken maar kan niet kiezen en maakt van de rubriek ‘Het favoriete lied van’, ‘De elf favoriete liedjes van’. Mooiweerman aan het woord is deze jaargang niemand minder dan onze groepsnestor, grondtoonspecialist en ons verslagkanon, Jan. Graag treffen we jullie bij een van onze tuinconcerten deze zomer of op dierendag in Zutphen. We wensen jullie veel leesplezier en een heerlijke zomer toe! De mannen van Mooiweer. Wim, Jan, Rob, Janjaap Mooiweer in Theater Fazant22 februari 2026 Wij houden van Deventer, die prachtige oude Hanzestad. We mochten er weer komen spelen, in Theater Fazant. Alles was er nog, iedereen was er nog. Pascal hielp meteen mee onze spullen naar binnen te sjouwen. De kapstok glimlachte verholen toen we langsliepen, het barretje nam een amicale pose aan, de pluchen gordijnen sloegen verlegen hun ogen neer en kleurden rood, de prachtige jugendstil-platen lonkten naar ons, het podium nam een stoere houding aan. Patricia verwelkomde ons hartelijk, de stofzuiger deed er bedeesd het zwijgen toe, en de stoelen stonden alle vijftig te popelen om opgesteld te worden. Het was zo’n anderhalf jaar geleden dat we hier voor het eerst waren. De ideale plek voor Mooiweer. Als alles op z’n plaats valt. Blij. Nopjes.  Fazant bleek een professionaliseringsslag te hebben gemaakt in de vorm van Martin, een aimabele geluidsman met een gigawatt aan ervaring, iemand bij wie know-how en bescheidenheid hand in hand gaan. Met zijn onnadrukkelijke aanwezigheid zorgde hij vanaf de zijlijn voor een topgeluid en een maximale verstaanbaarheid. Zo zou je het altijd wel willen. Zelf kwamen we met een primeur: Rob zette zijn lapsteel in, een soort schootgitaar waarvoor je geen schouderriem nodig hebt. Handig. De weemoedig jengelende klanken van de Duesenberg vielen bij ‘Valkuil van een man alleen’ helemaal op hun plaats. Daar gaan we in de toekomst zeker nog meer van horen. Ook nieuw: ‘De grote ommekeer’. Door de inleidende woorden van Janjaap kwam de tekst van dit verhalende lied meteen goed binnen.  Bijna iedereen was er weer: Hannah Wuyster (dank voor de foto’s), de Schaafsma’s en de De Vriezen, diverse vrienden, en daarnaast ook toehoorders die ons voor het eerst zagen. Een ideale mix van eigen en nieuw publiek. Na afloop reden we naar NuNu om in klein comité een hapje te eten, en daarna was het weer mooi geweest. Het kan niet vaak genoeg gezegd worden: we houden van de fantastische plek die theater Fazant is. Hoort zegt het voort. Met dank aan Patricia voor de uitstekend geschreven verhalen over de kwetsbaarheid van de zonnebloem. Bas-Jan  Mooiweer in Markelo19 april 2026. Natuurlijk is het altijd de vraag of je de tent wel vol krijgt. Maar vlak voor die zondag in april stromen de reserveringen binnen en blijkt eens te meer dat ‘Muziek op de Welle’ in Markelo en omstreken een begrip is. Anderhalf jaar eerder speelden we er ook al, toen in de Schöppe, zoals ze de fraaie schuur daar noemen. En ook nu weer werden we gastvrij onthaald door Arjen en Jonneke met koffie en broodjes, deze keer in het woonhuis zelf. Van de Schöppe naar de Welle. Een feestje. En een volle bak. De akoestiek: lekker droog. Als je het zou moeten omschrijven: veel hout, met tonen van gele lentebloemen. De stoelen maakten van de huiskamer een theaterzaaltje en boden plaats aan meer dan veertig toehoorders. Het publiek was vol aandacht en schonk ons een luisterend oor. We hadden versterkende middelen ingezet, en ondanks ons vast gebruik van een omfloerste trom en het zorgvuldig afstellen van audio-ondersteunende apparaten hadden enkelen moeite om de liedjes woordelijk te volgen. Een leermomentje: Mooiweer overweegt in de toekomst tekstboekjes in te zetten. De pinguïn en de gans kwamen langs, de grote ommekeer kreeg een extra cliff-hanger, en was het de vraag of we de stad nog ingingen. Natuurlijk wilden we gewoon dat iedereen ons aardig vond. De lapsteel begon zich al aardig thuis te voelen.  Op verzoek van Jonneke ging ‘Vrede’ in de herhaling, ook omdat het tekstueel goed aansloot bij het gedicht waarmee ze de middag afsloot: ‘Iemand stelt de vraag’ van Remco Campert. Muziek op de Welle: een intiem cultureel feestje waar we helemaal op onze plek zijn. En we weten weer: we zijn dol op kwartetten. De herfst hadden we al, en nu dus ook de lente. We hopen de andere seizoenen ook nog binnen te halen. Mag ik van jou van de serie ‘Muziek op de Welle’...? Bas-Jan Mooiweer ArchiefSinds 6 november 2005 legt Bas-Jan, zonder uitzondering, elk optreden van Aanplak Harrie/Mooiweer vast in een verslag. In deze rubriek putten we uit ons rijke archief en blikken we terug op een optreden uit het verleden. CD-PRESENTATIE 13 en 14 oktober 2006, Klein Koninkrijk, Olst  Natuurlijk waren Ton en Saskia er. Koffie, thee, gebak, soep, salade, feest. En uiteraard Frank H. En Koosje en Keesje. En Thomas ook nog eventjes. Maar dat spreekt vanzelf. Want we waren weer in Klein Koninkrijk, om de nieuwe cd te presenteren. Martin was er ook. En er zij licht. En geluid. En zwarte doeken om weg te werken wat niet direct in het oog hoeft te springen. Hij plakte alles af. Werkte alles weg. Dat sprak niet vanzelf, maar het was wel zo. Net zo makkelijk, Martin, ook voor al uw beamer/laptop-klussen. En er werd ook gefilmd en gefotood: We noemen een Gerald. Een Joop. Een Henk. En wie waren er nog meer? Ouders, broers, zussen, vrienden, vriendinnen, buren, kennissen, genodigden. Alet, Anna, Annemieke, ga het hele alfabet maar af. Een afgeladen Klein Koninkrijk, twee avonden lang. We hadden kunnen crowdsurfen, als we dat hadden gewild. Maar we wilden niet. Wat we wel wilden, was spelen. En hoe. Met Hans. Wat een verrijking was dat, die vleugel, die accordeon, die gitaar, die stem. Wat een volle harmonieën. Wat een klankenrijkdom. Natuurlijk had Willem gelijk: die meerstemmigheid is het mooiste wat er is. Onder andere. Maar ook de breekbare liedjes bleven heel. Heel mooi. En zo kwamen in elk geval alle nummers van de cd aan bod, ook Mannetje, als uitsmijter. En wanneer je op een plek als in Klein Koninkrijk speelt, letterlijk onderaan de dijk, mag Oude IJsseldijk natuurlijk niet ontbreken. ‘Je bent er even uit’. Een blokje covers ondersteunde de tweede set goed. En Sociaal en Schept Een Band gingen er zo goed in dat er hier en daar teleurgestelde geluiden opgingen toen bleek dat deze twee nummers niet op de cd voorkwamen. Wellicht materiaal voor een derde cd. Maar dat kan nog even duren. Reken maar op een jaartje of vier. De eerste cd werd vrijdag aan Ton en Saskia overhandigd. De daaropvolgende cd’s gingen grif van de hand, ook op zaterdag. Er werd hier en daar zelfs een prachtig blauw T-shirt aangeschaft, met het logo van de cd erop. Wat een feest. Wat een sfeer, ook door het ‘levende schilderij’. Wat een enthousiasme van de aanwezigen. Daardoor verdwenen de zenuwen tijdens het optreden al snel. Ze braken de zaal af, zeggen ze dan. Tot opluchting van Saskia deden ze dat niet letterlijk. Het moet wel leuk blijven. En dat bleef het. Tot na middernacht. Zondag even bijkomen. Nasudderen. Maar dat spreekt vanzelf. ’s Avonds werden we al op Radio 2 ge- draaid, in Het Circus Jeroen Bosch. ‘Een man als ik’. Het was een bijzonder weekend, en dat was het. Met dank aan allen die bij de cd-presentatie aanwezig waren. En we hopen dat Hanneke en Luuk er de volgende keer ook weer bij zijn, samen met Nina. Het favoriete lied van...Marianne Berman Veel in ons leven ademt Mooiweer. Het zit in ons dagelijks taalgebruik. Zo heb- ben we nog altijd ergens een mannetje voor en kunnen we de Q niet kwijt. En zeggen we vaak dat we niet weten hoe het moet, omdat we immers voor het eerst leven. We zien overal de dochters van doorbreken. Jan en ik barsten regelmatig uit in flarden van Mooiweerliedjes die op dat moment toepasselijk zijn. Favoriet: ‘Het leven is soms best een hele klus’. Maar het mooiste liedje? Dat ligt helemaal aan mijn stemming. Als ik graag eens lekker wil huilen, dan heb ik het liefst ‘Jij mij’, altijd prijs. Het allerliefste liedje. Maar in een filosofische bui heb ik het liefst ‘Gans’. Is het nou een eer of een straf om voorop te vliegen? Kan een eer ook een straf worden? Ik had nog nooit zo naar ganzen gekeken. Vroeger vond ik het lied ‘Ik wil gewoon dat God bestaat’ het mooist, eindelijk wordt een overzichtelijk wereldbeeld beschreven, waarin jouw plek duidelijk is. Dat zou ongelofelijk zijn. Meer psychologisch is mijn favoriet ‘Bij herhaling’, met de zin ‘je bent wat je bij herhaling doet’. Een beetje ondoorgrondelijke tekst, waarvan ik niet helemaal weet of het waar is, maar toch prachtig.  Laatst moesten we iets doen voor een verjaardag, en toen heb ik ‘Foto van een Japans meisje’ gezongen. Wat een plezier was dat,om te merken dat de tekst en de muziek zo prachtig in elkaar vallen! (En wat een worsteling met het onthouden van de tekst, een confrontatie). Is dat dan het mooiste liedje? Of ‘Eenzame planeet’, waarbij ik elke keer als het gezongen wordt denk: Ja, o, ja! Er zit zoveel worsteling in de teksten van Frank dat het altijd de eigen gedoetjes relativeert, dat vind ik er zo mooi aan. Maar het mooiste vind ik toch dat veel in ons leven Mooiweer ademt. Elke oefenvrijdag natuurlijk, en daarnaast ook bij vrijwel alles dat tegen- of juist meezit. Dat is een grote rijkdom. Dankjewel Mooiweer. Wil je ook een keer een Mooiweer-lied inbrengen voor deze rubriek? Laat het ons weten: [email protected] Mooiweerman aan het woordOp de kop af een eeuwigheid geleden, het zal rond 2003 geweest zijn, kwam ik in contact met Janjaap en Wim, toen ze op zoek waren naar een nieuwe bassist. Aanplak Harrie heetten ze. Gitaar, drums, zang, poppy Nederlandse luisterliedjes, een heel verschil met de stoere rockband Rockbottom waar ik toen nog in zat. Ineens kon ik horen wat ik deed op mijn Squier P-bass. Een wereld van verschil. Voordat ik mee mocht doen moest ik de baspartij bij ‘Ik lift mee’ instuderen, want ze gingen niet over één nacht ijs. Ik was dusdanig onder de indruk van de teksten, de muziek en de sublieme tweestemmigheid dat ik die week mijn bloedige best deed om de partij goed in de vingers te krijgen, want hier wilde ik graag bijhoren. Neus in de boter. Ik mocht blijven. Zo werd ik hun nieuwe bassist. Of eigenlijk hun ouwe bassist. Ik was een van de Aanplak Harries geworden. Ik liftte mee met de prachtige teksten van Frank, die stonden als een huis, en ik liftte mee met de aansprekende muziek van Janjaap, wiens melodische lijnen en akkoorden de liedteksten schijnbaar moeiteloos optilden. Bij enkele nummers werd ik gestimuleerd de koortjes mee te zingen, iets dat geheel buiten mijn comfortzone lag. Zo gemakkelijk als Janjaap en Wim tweede stemmen konden laten klinken, zo moeilijk vond ik het om de gewenste melodieën te produceren en te onthouden. Maar wanneer het lukte, was het wel kicken, merkte ik.  Iets minder dan een eeuwigheid geleden, in 2008, kwam de contrabas in mijn leven. Op een feest van Marianne en mij kreeg ik van de jongens dit overweldigende cadeau aangeboden. Aanplak Harrie was per slot van rekening een akoestische band, zo redeneerden ze, en daar hoorde een contrabas bij. Hierdoor bonden ze me als het ware levenslang aan de band. Ik nam contrabasles en leerde omgaan met de afwezigheid van frets op de hals. De heerlijke houtklank, het fysieke gepluk aan de dikke snaren, het trillen van de klankkast: al snel had de Strunal mijn hart gestolen. Aanplak Harrie werd Mooiweer, en inmiddels speel ik net zo graag op mijn Squier als op de Strunal. Ik heb de liedjes lief. Frank klinkt nog steeds in de teksten door, nog steeds vind ik de muziek heerlijk, nog steeds lift ik mee. En nog steeds wil ik er graag bijhoren. Je suis een Mooiweerman. Jan Mellema  Mooiweerfoto van het seizoen Theater Fazant, 18 februari 2026 foto: Linda Neeleman Mooiweer AgendaEr kunnen voor het seizoen ‘26-’27 nog optredens bijkomen. Onze website vermeldt altijd de meest actuele speellijst inclusief locatie en aanvangstijden. 28 juni Muziek in de Tuin Nieuwleusen 5 juli Dé Huiskamer Nieuw Amsterdam 4 oktober Huiskamerconcert Zutphen  Comments are closed.
|
Mooiweer
RSS Feed
