Beste Mooiweer-genieters,

Het is soms een beestenboel bij Mooiweer. Al die liedjes over dieren, vogels in het bijzonder. Wat had Frank daarmee? Er is natuurlijk de link met Franciscus van Asissi, naar wie Frank vernoemd is en wiens sterfdatum vanwege zijn goedheid voor dieren ooit tot internationale dierendag is uitgeroepen. Hoe dan ook, Frank was in staat het dierenrijk te observeren vanuit originele en ludieke invalshoeken. ‘Gans’, ‘Aalscholvers’, de pinguin uit ‘Beetje zwijgen’, de reiger uit ‘Valkuil van een man alleen’, de zwarte hond van Erik Jan, het lieveheersbeestje uit ‘Veel te zeggen’ en sinds kort ‘De hazewind en de mus’. Muzikale fabels, ze zijn onze ark van Noach. De dieren reizen met ons mee in de tijd. Per trein, stellen wij voor. Station Dieren lijkt een prima plek om op te stappen. Voor Nanne de hond houden we een plaatsje vrij.

In deze voorjaarsuitgave is het het echtpaar Mellema/Berman wat de klok slaat. Je kunt wel spreken van een Herman en Annie Zepjes-editie aangezien nagenoeg de gehele inhoud van deze nieuwsbrief afkomstig is van Kamille en Kamilla uit Kampen. K3, een keigoed koppel.

In deze editie de concertverslagen van Deventer en Markelo, en uit het archief eentje die bijna twintig jaar teruggaat in de tijd. Marianne Berman laat haar hart spreken maar kan niet kiezen en maakt van de rubriek ‘Het favoriete lied van’, ‘De elf favoriete liedjes van’. Mooiweerman aan het woord is deze jaargang niemand minder dan onze groepsnestor, grondtoonspecialist en ons verslagkanon, Jan.

Graag treffen we jullie bij een van onze tuinconcerten deze zomer of op dierendag in Zutphen. We wensen jullie veel leesplezier en een heerlijke zomer toe!

De mannen van Mooiweer. Wim, Jan, Rob, Janjaap

22 februari 2026

Wij houden van Deventer, die prachtige oude Hanzestad. We mochten er weer komen spelen, in Theater Fazant. Alles was er nog, iedereen was er nog.
Pascal hielp meteen mee onze spullen naar binnen te sjouwen. De kapstok glimlachte verholen toen we langsliepen, het barretje nam een amicale pose aan, de pluchen gordijnen sloegen verlegen hun ogen neer en kleurden rood, de prachtige jugendstil-platen lonkten naar ons, het podium nam een stoere houding aan. Patricia verwelkomde ons hartelijk, de stofzuiger deed er bedeesd het zwijgen toe, en de stoelen stonden alle vijftig te popelen om opgesteld te worden. Het was zo’n anderhalf jaar geleden dat we hier voor het eerst waren. De ideale plek voor Mooiweer. Als alles op z’n plaats valt. Blij. Nopjes.

Fazant bleek een professionaliseringsslag te hebben gemaakt in de vorm van Martin, een aimabele geluidsman met een gigawatt aan ervaring, iemand bij wie know-how en bescheidenheid hand in hand gaan. Met zijn onnadrukkelijke aanwezigheid zorgde hij vanaf de zijlijn voor een topgeluid en een maximale verstaanbaarheid. Zo zou je het altijd wel willen. Zelf kwamen we met een primeur: Rob zette zijn lapsteel in, een soort schootgitaar waarvoor je geen schouderriem nodig hebt. Handig. De weemoedig jengelende klanken van de Duesenberg vielen bij ‘Valkuil van een man alleen’ helemaal op hun plaats. Daar gaan we in de toekomst zeker nog meer van horen. Ook nieuw: ‘De grote ommekeer’. Door de inleidende woorden van Janjaap kwam de tekst van dit verhalende lied meteen goed binnen.

Bijna iedereen was er weer: Hannah Wuyster (dank voor de foto’s), de Schaafsma’s en de De Vriezen, diverse vrienden, en daarnaast ook toehoorders die ons voor het eerst zagen. Een ideale mix van eigen en nieuw publiek.

Na afloop reden we naar NuNu om in klein comité een hapje te eten, en daarna was het weer mooi geweest. Het kan niet vaak genoeg gezegd worden: we houden van de fantastische plek die theater Fazant is. Hoort zegt het voort. Met dank aan Patricia voor de uitstekend geschreven verhalen over de kwetsbaarheid van de zonnebloem.

Bas-Jan

19 april 2026.

Natuurlijk is het altijd de vraag of je de tent wel vol krijgt. Maar vlak voor die zondag in april stromen de reserveringen binnen en blijkt eens te meer dat ‘Muziek op de Welle’ in Markelo en omstreken een begrip is. Anderhalf jaar eerder speelden we er ook al, toen in de Schöppe, zoals ze de fraaie schuur daar noemen. En ook nu weer werden we gastvrij onthaald door Arjen en Jonneke met koffie en broodjes, deze keer in het woonhuis zelf. Van de Schöppe naar de Welle. Een feestje. En een volle bak.

De akoestiek: lekker droog. Als je het zou moeten omschrijven: veel hout, met tonen van gele lentebloemen. De stoelen maakten van de huiskamer een theaterzaaltje en boden plaats aan meer dan veertig toehoorders. Het publiek was vol aandacht en schonk ons een luisterend oor. We hadden versterkende middelen ingezet, en ondanks ons vast gebruik van een omfloerste trom en het zorgvuldig afstellen van audio-ondersteunende apparaten hadden enkelen moeite om de liedjes woordelijk te volgen. Een leermomentje: Mooiweer overweegt in de toekomst tekstboekjes in te zetten.

De pinguïn en de gans kwamen langs, de grote ommekeer kreeg een extra cliff-hanger, en was het de vraag of we de stad nog ingingen. Natuurlijk wilden we gewoon dat iedereen ons aardig vond. De lapsteel begon zich al aardig thuis te voelen.

Op verzoek van Jonneke ging ‘Vrede’ in de herhaling, ook omdat het tekstueel goed aansloot bij het gedicht waarmee ze de middag afsloot: ‘Iemand stelt de vraag’ van Remco Campert.

Muziek op de Welle: een intiem cultureel feestje waar we helemaal op onze plek zijn. En we weten weer: we zijn dol op kwartetten. De herfst hadden we al, en nu dus ook de lente. We hopen de andere seizoenen ook nog binnen te halen. Mag ik van jou van de serie ‘Muziek op de Welle’...?

Bas-Jan​

Sinds 6 november 2005 legt Bas-Jan, zonder uitzondering, elk optreden van Aanplak Harrie/Mooiweer vast in een verslag. In deze rubriek putten we uit ons rijke archief en blikken we terug op een optreden uit het verleden.

CD-PRESENTATIE 13 en 14 oktober 2006, Klein Koninkrijk, Olst

Natuurlijk waren Ton en Saskia er. Koffie, thee, gebak, soep, salade, feest. En uiteraard Frank H. En Koosje en Keesje. En Thomas ook nog eventjes. Maar dat spreekt vanzelf. Want we waren weer in Klein Koninkrijk, om de nieuwe cd te presenteren. Martin was er ook. En er zij licht. En geluid. En zwarte doeken om weg te werken wat niet direct in het oog hoeft te springen. Hij plakte alles af. Werkte alles weg. Dat sprak niet vanzelf, maar het was wel zo. Net zo makkelijk, Martin, ook voor al uw beamer/laptop-klussen. En er werd ook gefilmd en gefotood: We noemen een Gerald. Een Joop. Een Henk.

En wie waren er nog meer? Ouders, broers, zussen, vrienden, vriendinnen, buren, kennissen, genodigden. Alet, Anna, Annemieke, ga het hele alfabet maar af. Een afgeladen Klein Koninkrijk, twee avonden lang. We hadden kunnen crowdsurfen, als we dat hadden gewild. Maar we wilden niet. Wat we wel wilden, was spelen. En hoe.

Met Hans. Wat een verrijking was dat, die vleugel, die accordeon, die gitaar, die stem. Wat een volle harmonieën. Wat een klankenrijkdom. Natuurlijk had Willem gelijk: die meerstemmigheid is het mooiste wat er is. Onder andere. Maar ook de breekbare liedjes bleven heel. Heel mooi. En zo kwamen in elk geval alle nummers van de cd aan bod, ook Mannetje, als uitsmijter. En wanneer je op een plek als in Klein Koninkrijk speelt, letterlijk onderaan de dijk, mag Oude IJsseldijk natuurlijk niet ontbreken. ‘Je bent er even uit’.

Een blokje covers ondersteunde de tweede set goed. En Sociaal en Schept Een Band gingen er zo goed in dat er hier en daar teleurgestelde geluiden opgingen toen bleek dat deze twee nummers niet op de cd voorkwamen. Wellicht materiaal voor een derde cd. Maar dat kan nog even duren. Reken maar op een jaartje of vier.

De eerste cd werd vrijdag aan Ton en Saskia overhandigd. De daaropvolgende cd’s gingen grif van de hand, ook op zaterdag. Er werd hier en daar zelfs een prachtig blauw T-shirt aangeschaft, met het logo van de cd erop. Wat een feest. Wat een sfeer, ook door het ‘levende schilderij’. Wat een enthousiasme van de aanwezigen. Daardoor verdwenen de zenuwen tijdens het optreden al snel. Ze braken de zaal af, zeggen ze dan. Tot opluchting van Saskia deden ze dat niet letterlijk. Het moet wel leuk blijven. En dat bleef het. Tot na middernacht. Zondag even bijkomen. Nasudderen. Maar dat spreekt vanzelf. ’s Avonds werden we al op Radio 2 ge- draaid, in Het Circus Jeroen Bosch. ‘Een man als ik’.

Het was een bijzonder weekend, en dat was het. Met dank aan allen die bij de cd-presentatie aanwezig waren. En we hopen dat Hanneke en Luuk er de volgende keer ook weer bij zijn, samen met Nina.

Marianne Berman

Veel in ons leven ademt Mooiweer. Het zit in ons dagelijks taalgebruik. Zo heb- ben we nog altijd ergens een mannetje voor en kunnen we de Q niet kwijt. En zeggen we vaak dat we niet weten hoe het moet, omdat we immers voor het eerst leven. We zien overal de dochters van doorbreken. Jan en ik barsten regelmatig uit in flarden van Mooiweerliedjes die op dat moment toepasselijk zijn. Favoriet: ‘Het leven is soms best een hele klus’.

Maar het mooiste liedje? Dat ligt helemaal aan mijn stemming.

Als ik graag eens lekker wil huilen, dan heb ik het liefst ‘Jij mij’, altijd prijs. Het allerliefste liedje. Maar in een filosofische bui heb ik het liefst ‘Gans’. Is het nou een eer of een straf om voorop te vliegen? Kan een eer ook een straf worden? Ik had nog nooit zo naar ganzen gekeken. Vroeger vond ik het lied ‘Ik wil gewoon dat God bestaat’ het mooist, eindelijk wordt een overzichtelijk wereldbeeld beschreven, waarin jouw plek duidelijk is. Dat zou ongelofelijk zijn. Meer psychologisch is mijn favoriet ‘Bij herhaling’, met de zin ‘je bent wat je bij herhaling doet’. Een beetje ondoorgrondelijke tekst, waarvan ik niet helemaal weet of het waar is, maar toch prachtig.

Laatst moesten we iets doen voor een verjaardag, en toen heb ik ‘Foto van een Japans meisje’ gezongen. Wat een plezier was dat,om te merken dat de tekst en de muziek zo prachtig in elkaar vallen! (En wat een worsteling met het onthouden van de tekst, een confrontatie). Is dat dan het mooiste liedje? Of ‘Eenzame planeet’, waarbij ik elke keer als het gezongen wordt denk: Ja, o, ja!

Er zit zoveel worsteling in de teksten van Frank dat het altijd de eigen gedoetjes relativeert, dat vind ik er zo mooi aan. Maar het mooiste vind ik toch dat veel in ons leven Mooiweer ademt. Elke oefenvrijdag natuurlijk, en daarnaast ook bij vrijwel alles dat tegen- of juist meezit. Dat is een grote rijkdom.

Dankjewel Mooiweer.

Wil je ook een keer een Mooiweer-lied inbrengen voor deze rubriek? Laat het ons weten: mooiweerdeband@gmail.com

Op de kop af een eeuwigheid geleden, het zal rond 2003 geweest zijn, kwam ik in contact met Janjaap en Wim, toen ze op zoek waren naar een nieuwe bassist. Aanplak Harrie heetten ze. Gitaar, drums, zang, poppy Nederlandse luisterliedjes, een heel verschil met de stoere rockband Rockbottom waar ik toen nog in zat. Ineens kon ik horen wat ik deed op mijn Squier P-bass. Een wereld van verschil.

Voordat ik mee mocht doen moest ik de baspartij bij ‘Ik lift mee’ instuderen, want ze gingen niet over één nacht ijs. Ik was dusdanig onder de indruk van de teksten, de muziek en de sublieme tweestemmigheid dat ik die week mijn bloedige best deed om de partij goed in de vingers te krijgen, want hier wilde ik graag bijhoren. Neus in de boter. Ik mocht blijven. Zo werd ik hun nieuwe bassist. Of eigenlijk hun ouwe bassist. Ik was een van de Aanplak Harries
geworden.

Ik liftte mee met de prachtige teksten van Frank, die stonden als een huis, en ik liftte mee met de aansprekende muziek van Janjaap, wiens melodische lijnen en akkoorden de liedteksten schijnbaar moeiteloos optilden. Bij enkele nummers werd ik gestimuleerd de koortjes mee te zingen, iets dat geheel buiten mijn comfortzone lag. Zo gemakkelijk als Janjaap en Wim tweede stemmen konden laten klinken, zo moeilijk vond ik het om de gewenste melodieën te produceren en te onthouden. Maar wanneer het lukte, was het wel kicken, merkte ik.

Iets minder dan een eeuwigheid geleden, in 2008, kwam de contrabas in mijn leven. Op een feest van Marianne en mij kreeg ik van de jongens dit overweldigende cadeau aangeboden. Aanplak Harrie was per slot van rekening een akoestische band, zo redeneerden ze, en daar hoorde een contrabas bij. Hierdoor bonden ze me als het ware levenslang aan de band. Ik nam contrabasles en leerde omgaan met de afwezigheid van frets op de hals. De heerlijke houtklank, het fysieke gepluk aan de dikke snaren, het trillen van de klankkast: al snel had de Strunal mijn hart gestolen.

Aanplak Harrie werd Mooiweer, en inmiddels speel ik net zo graag op mijn Squier als op de Strunal. Ik heb de liedjes lief. Frank klinkt nog steeds in de teksten door, nog steeds vind ik de muziek heerlijk, nog steeds lift ik mee. En nog steeds wil ik er graag bijhoren. Je suis een Mooiweerman.

Jan Mellema

Theater Fazant, 18 februari 2026
foto: Linda Neeleman

Er kunnen voor het seizoen ‘26-’27 nog optredens bijkomen. Onze website vermeldt altijd de meest actuele speellijst inclusief locatie en aanvangstijden.

28 juni
Muziek in de Tuin Nieuwleusen

5 juli
Dé Huiskamer Nieuw Amsterdam

4 oktober
Huiskamerconcert Zutphen

Beste Mooiweer-genieters,
​
Nu is het tijd voor vrede, tijd om op te lappen, tijd voor grote stappen, het is al achtenvijftig over elf, nu is het tijd voor vrede voor een tijd schrijft Frank in Vrede. Een urgente tekst die geschreven lijkt voor de grimmige tijden waarin we nu leven. Voorzag Frank dat, toen hij het tien jaar geleden schreef? In elk geval zetten wij het onlangs op muziek en brachten de vredesboodschap voor het eerst ten gehoor - hoe toepasselijk - tijdens ons jaarlijkse kerstconcert in De Oude Synagoge van Raalte, het lichtbaken van Salland. Op de kortste dag van het jaar mochten wij er de zonnewende aanroepen. Wat een feest was het weer!

In deze wintereditie doet Bas-Jan verslag van ons concert in Raalte en van ons optreden in weer zo’n fraaie fryske tsjerke, die van Terband. Uit het archief: De Sallandse Kamer was jarenlang een begrip en had als bruine kroeg en eetcafé een gevestigde naam in Wijhe en omstreken. Wij speelden er meermaals. In 2010 beleefde ons loflied op Salland er zijn vuurdoop. Mooiweervolger van het eerste uur Jolande Westendorp vierde ooit haar veertigste verjaardag met Aanplak Harrie en legt uit welke dierbare herinneringen ze heeft aan het lied ‘Neem me voor lief’. Tot slot vertelt Mooiweerman Janjaap over de begintijd van Aanplak Harrie, en het ontstaan van zijn vriendschap en muzikale samenwerking met Frank.  

Veel leesplezier en wellicht tot ziens bij een van onze voorjaarsoptredens in Deventer, Markelo of Nieuwleusen.

Wim, Jan, Rob, Janjaap

21 december 2025

De Oude Synagoge in Raalte: we zijn er zogezegd kerstkind aan huis. Voor de derde keer op rij mochten we er in de zondag voor de kerst aantreden. Het was zonnig op deze dag van de winterzonnewende. Kerst met Mooiweer. What’s in a name. En we hadden ook dit jaar een volle bak. Er kon geen rendier meer bij. 

Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat we net als in voorgaande jaren geen apart kerstprogramma in elkaar hadden gedraaid. Dit jaar dus ook geen Dingdong Merrily on High, All I Want for Christmas is You, of Rudolph the Red-Nosed Reindeer. Wel sloot een van onze nieuwe nummers naadloos aan bij het aloude decemberthema, dat ook dit jaar niet aan actualiteit had ingeboet: ‘Vrede’. En natuurlijk mocht het ingetogen ‘Eenzame planeet’ niet ontbreken. ​

Vooruitlopend op Oud en Nieuw vierden we enerzijds het feest der herkenning – ‘De zoons van’, ‘Mijn geluk’ – en presenteerden we anderzijds nieuwe klassiekers als ‘Dat iedereen me altijd aardig vindt’, ‘De ballade van het cliché’, ‘Bespreekgevalblues’ en het relaxte pinguïnlied ‘Beetje zwijgen’. Zoals Janjaap opmerkte heeft Mooiweer wat met dieren. En met Station Dieren. Met ‘De zwarte hond en Erik-Jan’ had Frank een tekst afgeleverd die afweek van het hem bekende register, een nummer dat ons inmiddels na aan het hart is komen te liggen. Als afsluiter van deze gezellige middag verrijkte Guusta ieder van ons als een wijze uit het oosten met een pot stroop van appels uit haar eigen appelboomgaard. Met Raalte de kerst in en het jaar uit: het is een dierbare traditie geworden.

​Bas-Jan

Zondag 18 januari 2026.

Mooiweer en mist in Terband Je merkt het meteen wanneer je er binnenkomt. In dit kerkje in Terband ligt geschiedenis. Letterlijk. Om onze spullen neer te zetten, stapten we over de graven van Martinus van Bouricius en de weledelgeborene vrouwe Romelia Margaretha Lycklama à Nieholt. Friese adel. Geslachten van grietmannen. Ja, zoek dat maar eens op. 

Gerda, Minke en Klaas – drie van de zeven vrijwilligers die dit theaterkerkje runden – vertelden ons dat de inrichting van het monumentale kerkje aan strakke regels gebonden was. Er mocht nog geen gordijn worden opgehangen. Daardoor kon je die eeuwenoude kerkgalm nog horen, als je goed luisterde. Ook dat is geschiedenis. Onder ons publiek – zo’n dertig paar oortjes – zaten behoorlijk veel nieuwhoorders, voor wie het de eerste keer Mooiweer was. Altijd weer een uitdaging om zieltjes te winnen. We deden ons best.

We begonnen met de wens dat iedereen ons aardig zou vinden, we sloten af met de geschiedenis van het hoi-meisje, en tussendoor kwam onze roep om vrede voorbij, we voerden Erik-Jan en zijn zwarte hond op, en deden bij herhaling een poging tot het lanceren van een meezinger. En na het zingen gingen we de kerk uit. We namen afscheid van Gerda, Minke en Klaas, brachten een laatste groet aan Martinus en Romelia, en gingen zogezegd weer de mist in.

Alde Fryske Tsjerken. Zesenvijftig theaterkerken. We hebben er nu drie bezocht. En je snapt: we zijn benieuwd naar die drieënvijftig andere. Of het ervan komt? De tijd zal het leren.

Bas-Jan

Sinds 6 november 2005 legt Bas-Jan, zonder uitzondering, elk optreden van Aanplak Harrie/Mooiweer vast in een verslag. In deze rubriek putten we uit ons rijke archief en blikken we terug op een optreden uit het verleden.

21 maart 2010 AH in Wijhe

Natuurlijk pas je je setlist soms aan. Speel je bijvoorbeeld bij de theeschenkerij in Park Eekhout in Zwolle, dan haal je Burgemeester Mooiweer erbij, vier je koninginnedag op het Assendorperplein, en huilt het hart bij het idee Zwolle te moeten verlaten. En als je in Arnhem en omstreken speelt, mag Station Dieren natuurlijk niet ontbreken. Maar nog nooit kwam een lied beter tot zijn recht dan in Wijhe. De Sallandse Kamer: een prachtige naam voor een sinds jaar en dag in Wijhe gevestigd etablissement, een kroeg in de kroegste zin van het woord, gastvrij lees: koffie met krentenwegge) gerund door Martin en consorten. We speelden in de achterafkamer, misschien wel de echte Sallandse Kamer. Janjaap en Wim kenden het nog uit hun vorige leven, toen ze met de andere bandleden van The Coonies de wereld bestormden en oefenden in het schuurtje achter het pand. Martin had de namen Janjaap en Wim zowaar nog paraat. Those were the days, my friend. Onvergetelijk. Voor Martin speelden we tijdens de soundcheck de primeur van de dag: Salland, wat op zich natuurlijk al toepasselijk was. En ook IJsseldijk viel in Wijhe op z’n plaats. Maar waar ik eigenlijk naartoe wil, is Uiteindelijk. ‘Daar aan die houten tafel, daar is het ooit ontstaan.’ ‘Ze zouden van ons horen, geen ontkomen aan.’ Meer dan ooit zong Janjaap het alsof hij de tekst zelf bedacht had. Het nummer viel na drie jaar eindelijk op z’n plaats.

Het welkomscomité bestond uit een bont gezelschap toehoorders, jong en oud, van vrienden uit Kampen tot familie uit Fortmond, van Arnoud (o.a. etaleur en tourmanager) tot Lucienne (die een vrije dag had en haar videocamera deze keer thuis had gelaten), van Klaas (was-ie op z’n skeelers gekomen?) tot stripper Dick, van Nina (met mooie zonnebril) tot haar moeder (met dezelfde mooie zonnebril), van Frank (de Ernst van Altena van AH) tot Gerald (zie de foto’s). We speelden voor de verandering weer eens versterkt. Dat was misschien even wennen (o.a. voor ons), maar toch ook niet verkeerd. Het is een heel gesleep en gesjouw, maar dan heb je ook wat. Goed geluid, hoorden we, van anderen. Zelf horen we dat namelijk niet altijd even goed. En dat heeft dan voor de verandering eens niets met leeftijd te maken.

Gezelligheid kent in de Sallandse Kamer geen tijd, en na twee volle sets vonden we en zij het wel weer mooi geweest. De kop van Salland was eraf. En Uiteindelijk was op z’n plaats gevallen. Na een korte afterparty in Fortmond konden we Salland tevreden verlaten, behalve Janjaap natuurlijk, want die is er van de zomer neergestreken om er voorlopig niet meer weg te gaan. Koffie met krentenwegge. Van die dingen, ja. Van die dingen.

Jolande Westendorp

Gevraagd worden om iets te schrijven over mijn favoriete Aanplak Harrie/Mooiweer liedje …pff een onmogelijke opgave. Die ik dan ook de lange donkere decembermaand voor mij uit heb geschoven. En dan op een donkere zondagmiddag, met uiteindelijk een beetje zon, met Yvonne en kinderen naar de Oude Synagoge in Raalte. Om daar een heel fijne middag te hebben met de muziek waar wij alle vier en nu alle vijf zo van houden. Tja en dan wordt de keuze niet makkelijker. Muziek met herinneringen, van de concerten waar wij bij waren, met ouders in Zutphen, op de boerderij in Kievitshaar, met de zon op ons gezicht in de Nooterhof, met t-shirts voor de kinderen en op mijn 40ste verjaardag in een Apeldoorns Bos. Toch denk ik dat mijn twee lievelingsliedjes te vinden zijn op Uiteindelijk – het album uit 2006. Het album dat ik heel vaak heb gekocht en cadeau gegeven omdat ik vond en vind dat meer mensen deze muziek en deze teksten mogen horen.

2006 - Zittend in de zon in een Apeldoorns Bos – omringd door lieve mensen – om mijn 40ste verjaardag te vieren. Een optreden van Aanplak Harrie in het bos. Niet iedereen had de rust om te zitten en te luisteren. Het kampvuur was ook aantrekkelijk. Maar de bankjes, de kinderen ervoor, en jullie muziek. Het was prachtig en Neem mij voor lief zo ontzettend raak. Een liedje waarvan ik 20 jaar later nog steeds ontroerd raak. En me laat meezingen. Het tempo, de samenzang en vooral de tekst. Nee, ik ben niet die prachtige brief, die stoere cowboy, die prins op het witte paard. Nee ik ben wie ik ben, dus neem mij voor lief. Een stoer lied, een eigengereid lied, een lied om jezelf bij te zijn. En op dat moment, in voorjaar 2006, tijdens die verjaardag ook een lied om mij geliefd te voelen. 

Met de mensen om me heen, het optreden van Aanplak Harrie en de liefste kinderen in hun Aanplak Harrie T-shirts op de bosgrond. En die liefde, dat gevoel, dat stoere, dat ‘Neem mij voor Lief’ voel ik nog iedere keer als ik dit lied opzet in de auto, op de fiets en ergens onderweg. En het liefst zing ik mee. Uit volle borst. Met herinneringen, een lach en een traan.

Wil je ook een keer een Mooiweer-lied inbrengen voor deze rubriek? Laat het ons weten: mooiweerdeband@gmail.com

uit ‘Fietser op de stoep’ 2024

Ergens in 1999 kruisten onze wegen. Frank was voor de liefde naar Zwolle verhuisd en kwam werken bij het Deltion College, waar we collega’s werden. Het voormalige Wavin-gebouw aan de Händellaan in Holtenbroek werd door het ROC gehuurd en ingericht voor het onderwijs aan jonge asielzoekers. Frank en ik maakten deel uit van het docententeam. We vonden elkaar al snel in de passie voor de doelgroep en deelden de visie op het (taal)onderwijs voor deze studenten. We raakten aan de praat, zochten elkaar buiten het werk vaak op en leerden elkaar beter kennen. Het klikte. Een bijzondere bijkomstigheid was dat we ongemerkt een verleden deelden waar we pas na maanden achter kwamen. Mijn moeder vertelde me dat een goede kennis van haar ook een zoon had die bij het Deltion College werkte. Die goede kennis bleek Franks moeder te zijn. Onze vaders waren begin jaren zestig collega’s bij de Raad van Kinderbescherming in Zutphen. En net als wij, spraken zij buiten het werk af en toe af. Frank was een peuter, ik was nog niet geboren. Janneke (mijn moeder) herinnert zich Frank nog op schoot te hebben gehad. Joop (mijn vader) weet nog dat hij bij de Schaafsma’s voetbal ging kijken, want in die tijd had nog niet iedereen televisie. Deze gedeelde geschiedenis droeg bij aan een gevoel van verbondenheid en gaf onze vriendschap en muzikale samenwerking iets bijzonders. Alsof het zo had moeten zijn. 

Franks vader Piet overleed in 1998. Moeder Bets is de afgelopen zomer overleden op zevenennegentigjarige leeftijd. Tot 2018 woonde zij nog altijd in het huis waar Frank geboren werd en opgroeide. Des te bijzonderder was het dat wij in 2016 met de band in de woonkamer van Bets speelden voor onze ouders, familie en andere genodigden, de huiskamer waar onze ouders meer dan vijftig jaar geleden met elkaar een borrel dronken en voetbal keken. Een speciaal moment en de cirkel leek rond. Mijn vader en moeder zijn inmiddels op hoge leeftijd. In meer of mindere mate onderhielden onze ouders door de jaren het contact met elkaar. 

Ergens in 2000 vroeg Frank me of ik niet eens een Nederlandstalig lied wilde maken en bracht een stapeltje teksten mee naar het werk. Toen ik ze las was ik onder de indruk. De schoonheid, de eigenheid, het grote gevoel voor taal, de originaliteit en de vindingrijkheid. Het was er allemaal. Vrijblijvend ging ik aan de slag met ‘Hennie niet’. Een grappige tekst over Hennie Vrienten die in mijn ogen muzikaal in een Doe Maar-jasje zou passen. Frank was enthousiast. Ons eerste liedje was een feit en al snel volgden er meer. Wims en mijn bandje The Coonies liep na het uitbrengen van een cd in 2001 op z’n laatste benen en een voortzetting met Nederlandstalig werk en teksten van Frank leek een logisch vervolg. Wim en ik haalden bassist Jeroen van Halem aan boord waarna we vrij snel als kersverse Nederpopband ons debuut maakte onder de inspiratieloze naam ‘Trio Jeroen, Wim en Janjaap’.

In het Vrijevaltheater van poppodium Hedon hielden we onze vuurdoop en speelden we een korte set met liedjes als Hennie niet, Rode haren, Blessureleed, Blij en Gaan we de stad nog in. Stevig uitgevoerd met drums, bas en elektrische gitaar. Er werd aandachtig geluisterd en na afloop ontvingen we veel mooie reacties. Door Franks productiviteit en tekstenarchief groeide ons repertoire snel. Het trio werd een kwartet en omgedoopt tot Aanplak Harrie nadat we versterking hadden gekregen in de persoon van toetsenist/gitarist Hans Doeleman.

In 2002 namen we twaalf liedjes op voor een debuutalbum. In theater Odeon aan de Blijmarkt in Zwolle presenteerden we op 7 december onze cd voor familie, vrienden en kennissen. Er volgden optredens in Zwolle, Leeuwarden, Groningen en Amsterdam. We kregen airplay op radio 2 in programma’s als Andermans Veren, VARA’s Uitgelicht en TROS muziekcafé. Onze bandnaam was gevestigd. Ze zouden van ons horen! Geen ontkomen aan. 

Janjaap

Er kunnen voor het seizoen ‘26-’27 nog optredens bijkomen. Onze website vermeldt altijd
de meest actuele speellijst inclusief locatie en
aanvangstijden.

18 januari
Terbantster Tsjerke Terband (Fr.)

22 februari 2026
Theater Fazant Deventer

19 april 2026
Muziek op de Welle Markelo

28 juni 2026
Muziek in de Tuin Dalfsen

5 juli 2026
Dé Huiskamer Nieuw Amsterdam